Αποκλειστική συνέντευξη στην Δέσποινα Δημότση. Τεύχος 68, Μάιος 2026
Ο Κωνσταντίνος Μενούνος είναι Έλληνας ηθοποιός, χορογράφος και καθηγητής χορού. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, σε μιούζικαλ, παιδικό θέατρο, καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές.Παράλληλα, δραστηριοποιείται στη διδασκαλία χορού και στη χορογραφία θεατρικών παραγωγών. Θεωρείται από τους καλύτερους χοροδιδάσκαλους στην Ελλάδα μεγάλο του προσόν η εκπαιδευτική του μεταδοτικότητα. Έχει παίξει σε αρκετές θεατρικές Παραστάσεις στο κέντρο της Αθήνας σε πολύ γνωστά θέατρα. Μερικές από αυτές τις έχει χορογραφήσει κιόλας.
Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Οικονομίας και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Σπούδασε υποκριτική και είναι πτυχιούχος χορού στα είδη χορού που διδάσκει. Μιλά αγγλικά. Μένει στον Πειραιά, με οικογενειακές ρίζες από τον Άκοβο Αρκαδίας. Ο Μενούνος ξεκίνησε να χορεύει από παιδί και κέρδισε νωρίς αναγνώριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χορού Ακρόπολις. Έχει περιγράψει τον χορό ως μια μορφή συναισθηματικής έκφρασης, καλλιτεχνικής δημιουργίας και προσωπικής απόδρασης, με ιδιαίτερη αγάπη για τη ρούμπα, το βαλς και το αργεντίνικο τάνγκο. Συνεχίζει να χορεύει και να διδάσκει, αφιερώνοντας τη ζωή του στον χορό. Είναι ξάδερφος της Μαρίας Μενούνος.
ΔΔ: Χαιρόμαστε πολύ που σας έχουμε μαζί μας! Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που συνειδητοποιήσατε ότι ο χορός είναι αυτό που θέλετε να ακολουθήσετε; Υπήρξε κάτι που σας ώθησε να πάρετε αυτήν την απόφαση όπως μια ταινία ή κάποιος διάσημος χορευτής;
ΚΜ: Δική μου η χαρά που κάνουμε αυτή την υπέροχη κουβέντα και ακόμα περισσότερο γιατί θα περάσουμε και θα μοιραστούμε μαζί με τους αναγνώστες σας ωραία θέματα και μηνύματα κατάθεσης ψυχής.
Η αλήθεια είναι πως η τέχνη υπήρχε πάντα μέσα μου και δεν το είχα καταλάβει σε τι βαθμό υπήρχε ώστε να είναι και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου σήμερα. Ακόμα και όταν οι σπουδές μου ξεκίνησαν από το ΤΕΙ (στο σημερινό Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής). Το “κλικ” έγινε μέσα από την ανάγκη για επικοινωνία. Είδα τον χορό όχι απλά ως βήματα, αλλά ως μια γλώσσα. Οι κλασικές ταινίες και η αίσθηση του να αφηγείσαι μια ιστορία χωρίς λέξεις ήταν η ώθηση. Ήθελα να μεταφέρω αυτό που νιώθω στην κίνηση, και κάπως έτσι το “μικρόβιο” ρίζωσε για τα καλά. Βέβαια όλο αυτό έγινε ” μοιραία” η ζωή μου φανέρωσε το μονοπάτι αυτό για να το περπατήσω έχοντας αυτή την πορεία που διανύει…όπως έχω ξανά αναφέρει και σε άλλες συνεντεύξεις μου στη τηλεόραση, δεν το είχα σκεφτεί καν ότι θα είναι το κυρίως μου επάγγελμα και ότι με αυτό θα βιοπορίζομαι.
ΔΔ: Ποια είδη χορού διδάσκετε; Ποιο είναι το αγαπημένο σας και γιατί.
ΚΜ: Διδάσκω ένα ευρύ φάσμα: Λάτιν ,Ευρωπαϊκούς χορούς, Αργεντίνικο Τάνγκο, μέχρι και δικούς μας λαϊκούς χορούς, όπως το Χασάπικο, ζεϊμπέκικο και παραδοσιακούς χορούς από όλη την Ελλάδα. Τους αγαπώ όλους όμως, με μια μικρή διαφορά το ευρωπαϊκό βαλς από τους λάτιν την ρούμπα και επίσης και το Αργεντίνικο Τάνγκο για αυτό και θεωρώ ότι είναι ο χορός του πάθους, της εσωτερικότητας και της απόλυτης σύνδεσης με τον παρτενέρ. Μου αρέσει να το βγάζω έξω από τις αίθουσες, να το χορεύω στον δρόμο, αναβιώνοντας την αυθεντική του μορφή. Συνεπαίρνοντας συναισθηματικά πολύ κόσμο που το έχει ζήσει είτε από κοντά όλο αυτό είτε από τα μέσα που το έχει προβάλει όταν το πρωτοέκανα και το πρότεινα στον κόσμο να το ακολουθήσει.
ΔΔ: Γνωρίζουμε πώς η ασχολία με το χορό πρέπει να γίνεται σε μικρή ηλικία. Πώς συμβουλεύετε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει σε μεγαλύτερη ηλικία; Προτείνετε κάποια συγκεκριμένα είδη χορού ή είναι εύκολο το ξεκίνημα σε οποιοδήποτε είδος;
ΚΜ : Ο χορός δεν έχει ημερομηνία λήξης, είναι θεραπεία ψυχής! Μέσα από τα μαθήματα που έχω παραδώσει στην τηλεόραση, αλλά και τη συνεργασία μου με ομάδες συμπερίληψης, έχω δει ανθρώπους να ανθίζουν μέσα από την κίνηση. Ξεκινήστε με κάτι που βασίζεται στο περπάτημα και την αγκαλιά, όπως το Αργεντίνικο Τάνγκο. Το σώμα θυμάται πάντα πώς να εκφράζεται, αρκεί να του δώσεις την ευκαιρία μαζί με τον κατάλληλο άνθρωπο.
ΔΔ: Πώς βλέπετε τη θέση του Ελληνικού χορού στον παγκόσμιο χάρτη;
ΚΜ: Η Ελλάδα έχει μια απίστευτη δυναμική. Όταν παντρεύουμε την παράδοσή μας με τη σύγχρονη αισθητική, το αποτέλεσμα μαγεύει. Ο ελληνικός χορός κουβαλάει μια “αλήθεια” που ο κόσμος την αναγνωρίζει αμέσως. Είναι χρέος μας να τον προβάλλουμε σωστά, με σεβασμό στις ρίζες μας.
ΔΔ: Ποια ήταν η αφορμή να ασχοληθείτε και με το θέατρο; Μιλήστε μας λίγο για την υποκριτική αλλά και τις χορογραφίες που έχετε αναλάβει σε θεατρικές παραστάσεις.
ΚΜ: Η υποκριτική ήταν η φυσική εξέλιξη της έκφρασής μου. Από τις σπουδές μου μέχρι τις παραστάσεις, το θέατρο μου έμαθε να “χτίζω” χαρακτήρες. Η χορογραφία σε μια θεατρική παράσταση δεν είναι απλά κίνηση, είναι μέρος της δραματουργίας, και αυτό με συναρπάζει.
Επειδή είμαι ηθοποιός του θεάτρου περισσότερο θα έλεγα πραγματικά ότι όλοι οι ρόλοι που έχω υποδυθεί μέχρι στιγμής εδώ και περίπου 10 χρόνια στο κομμάτι της υποκριτικής, γιατί τα χρόνια του χορού είναι σχεδόν τα διπλάσια, είχαν να κάνουν με ένα κομμάτι του εσωτερικού μου κόσμου όπως και κάποιοι ρόλοι κόντρα σε αυτό που είμαι τόσο εμφανισιακά όσο και ως άνθρωπος για αυτό και τους ξεχώρισα και τους αγάπησα όλους αυτούς τους ήρωες που υποδύθηκα , όπως και τους αγάπησε και ο κόσμος που τους παρακολούθησε από κοντά χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω σε μεγάλο βαθμό κάποιον ρόλο , με μια πολύ μικρή διαφορά ίσως να αναφέρω εδώ τον ρόλο του Επιχώντοφ από το κλασικό έργο ρεπερτορίου ” Ο Βυσσινόκηπος του Τσέχωφ και αυτό λόγω περισσότερο του τσαλακώματος μου πάνω στην σκηνή που έβλεπες έναν άλλον άνθρωπο χωρίς να μπορεί κάποιος άμεσα να με αναγνωρίσει.
ΔΔ: Με βάση την εμπειρία σας στις τηλεοπτικές σειρές, ποιος ρόλος σας φάνηκε ο πιο εύκολος και ποιος ο πιο απαιτητικός; Τι ήταν αυτό που τους έκανε να ξεχωρίζουν;
ΚΜ : Θα μιλήσω γενικά για την τηλεόραση μιας και έχω υπάρξει περισσότερο ως καλεσμένος σε διάφορες εκπομπές είτε είναι live (ζωντανά δηλαδή απευθείας) είτε μαγνητοσκοπημένες αλλά και για τις ελάχιστες τηλεοπτικές σειρές που έχω λάβει μέρος .
Στην τηλεόραση, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι ένας συγκεκριμένος ρόλος, αλλά η έκθεση και η αμεσότητα. Το να διδάσκεις χορό μέσα από το γυαλί π.χ όταν έκανα την στήλη χορού για 5 χρόνια περίπου έπρεπε να εμπνεύσεις κάποιον που κάθεται στον καναπέ του, δεν ήταν αναγκαίο μόνο αλλά απαιτητικό. Πρέπει να είσαι αληθινός, γιατί η κάμερα “διαβάζει” τα πάντα και πρέπει παράλληλα να κρατάμε το ενδιαφέρον του θεατή ζωντανό, με προσοχή στην όποια έκθεση. Το κοινό παρατηρεί τα πάντα. Και ξέρει πολύ καλά να επικροτεί πλέον τα αληθινά και αυθόρμητα που πηγάζουν από αληθινά συναισθήματα και αγάπη για αυτό που κάνεις είτε ερμηνεύεις έναν ρόλο σε κάποια σειρά είτε είσαι καλεσμένος σε κάποια εκπομπή.
ΔΔ: Πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι διακρίσεις και τα βραβεία στο χώρο; Δίνουν ευκαιρίες σήμερα στους νέους καλλιτέχνες;
ΚΜ : Είναι μια ηθική δικαίωση. Όταν το έργο σου ταξιδεύει σε διεθνή φεστιβάλ όπως στο Σαν Φρανσίσκο και παίρνει βραβεία, όπως έγινε με τη συνεργασία μου με τον σκηνοθέτη Χρήστο Αρφάνη με την ταινία μικρού μήκους – Ντοκιμαντέρ 200 χρόνια μετά ” Έξοδος Μεσολογγίου Μέσα απ’ τη Δική μου Ματιά Η προετοιμασία” νιώθεις ότι οι κόποι σου πιάνουν τόπο. Ανοίγουν πόρτες, ειδικά για τους νέους, και δίνουν το κίνητρο να συνεχίσεις να δημιουργείς χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα. Είναι ένας τρόπος αναγνώρισης ότι αυτό που κάναμε αρέσει και σε άλλους ανθρώπους και αυτό αποτελεί τουλάχιστον μια αναγνώριση.
ΔΔ: Φέτος είναι η χρονιά του Μεσολογγίου και εσείς έχετε ετοιμάσει ένα μοναδικό εγχείρημα. Μιλήστε μας λίγο γι αυτό.
ΚΜ: Είναι μια σπουδαία στιγμή, καθώς συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την Ηρωική Έξοδο (1826-2026). Με τον Χρήστο Αρφάνη στη σκηνοθεσία, δημιουργήσαμε την ταινία μικρού μήκους – Ντοκιμαντέρ «Έξοδος Μεσολογγίου, μέσα απ’ τη δική μου ματιά» για πρώτη φορά το 2022 – 2023 και τώρα το 2026 το δεύτερο μέρος της ταινίας 200 χρόνια μετά ” Έξοδος Μεσολογγίου Μέσα απ’ τη Δική μου Ματιά Η προετοιμασία” Ξεκίνησε ως μια προσωπική ανάγκη να τιμήσω τον τόπο της μητέρας μου και κατέληξε να βραβεύεται διεθνώς. Είναι ένας φόρος τιμής στην ιστορία μας που ξεκίνησε ως ένα ενθύμιο και με την παρότρυνση του σκηνοθέτη και πατριωτών του τόπου εκεί που με βοήθησαν ανθρώπινα με πολύ αγάπη και μεράκι ώστε έγινε ένα βιωματικό φιλμ που σίγουρα αφήνει την δική του Ιστορία όσο αφορά την Οικογενειακή μου παρακαταθήκη στους απογόνους μου και στις επόμενες γενιές της Οικογένειας μου.
ΔΔ: Πώς βιώσατε την ιστορία της πόλης μέσα από το ντοκυμαντέρ αυτό; Αγκάλιασαν οι κάτοικοι αυτήν την προσπάθεια;
ΚΜ: Πραγματικά με πολύ συγκίνηση το καταθέτω όλο αυτό. Το έζησα στο έπακρο όλο αυτό το Ιστορικό τεράστιο γεγονός και καθαρά ανθρώπινα βιωματικά πέραν από κάθε καλλιτεχνικής μου ανησυχίας ή κάποιας κοινωνικής μου πεποίθησης η πολιτικής που ούτε καν είχα ή έχω κατά νου πολύ μακριά από εμένα αυτά γιατί πολύ απλά δεν με χαρακτηρίζουν ούτε με αντιπροσωπεύουν ως προσωπικότητα παρά μόνο και μόνο ως άνθρωπο κατάθεσης της ίδια μου της ψυχής Μόνο και μόνο ως απλός πολίτης και πατριώτης αυτού του Ιερού τόπου.
Οι κάτοικοι την αγκάλιασαν με πολύ αγάπη και πραγματική αληθινή συγκίνηση όλη αυτή την δουλειά γιατί άγγιξε τα συναισθήματα τους και συγκίνησε τις ψυχές τους γιατί ο κόσμος μπορεί πολύ εύκολα να εισπράξει πλέον το απλό, το αυθόρμητο. Δεν είχε γίνει μέχρι τώρα ποτέ κάτι τέτοιο και μια τέτοια προσπάθεια προβολής μέσα από αυτή την απλότητα ενός τέτοιου φίλμ σε όλο τον κόσμο.
Δεν γνώριζαν την όλη διαδικασία που υπάρχει για να μπορεί κάποιος να συμμετέχει σε αυτό το Ιστορικό γεγονός κάθε χρόνο που γίνεται στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου της Εξόδου. Εδώ βέβαια να ευχαριστήσω και κατοίκους εκεί που χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να έχει αυτή την απήχηση ούτε το προηγούμενο φιλμ ούτε αυτό που δημιουργήθηκε φέτος με ανθρώπους ντόπιους του τόπου καθημερινούς απλούς ανθρώπους που δώσανε τον αυθορμητισμό τους και την πολύτιμη βοήθεια τους.
Τον Κωνσταντίνο Μενούνος ντύνει η Μεσολογγίτισσα κυρία Αναστασία Καλλιάφα
Βίντεο: Λεωνίδας Στούμπος
Σκηνοθεσία – Μοντάζ – Αφίσα: Χρήστος Αρφάνης.
Φορεσιά: Απόστολος Τασιούλης
Συμμετέχοντες: Χρύσα Μαγδαληνού, Παρασκευή & Στάθης Μαγδαληνός και η μικρή Πηνελόπη
Ηχητικό Μοιρολόι: Γιάννης Μαγδαληνός
Συνεργασία: ΚΔΑΠ «Μαθητούπολη» Μεσολογγίου
ΔΔ: Τι θα συμβουλεύατε κάποιο νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό;
ΚΜ: Θα έδινα την συμβουλή της υπακοής της θετικής στάσεις ζωής την ευγένεια και αγάπη για αυτό που πραγματικά θέλουν να ακολουθήσουν, με πολύ υπομονή και με βήμα βήμα για μια πορεία που θα έχει διάρκεια και θα μπορούν να υπάρχουν για πάντα στο χρόνο μέσα από αυτή την δουλειά που θα επιλέξουν να κάνουν. Περνώντας ωραία μηνύματα μέσα από την δουλειά σε αυτούς που στην πορεία τους , τους ακολουθήσουν και ειδικά στην νεολαία που έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι τους για το τι τους δίνουμε.
ΔΔ: Που σας βρίσκουμε αυτήν την χρονική περίοδο και ποια είναι τα άμεσα επαγγελματικά σας σχέδια.
ΚΜ: Αυτή την στιγμή που μιλάμε έχω την εκπαίδευση χορού σε μια πολύ ωραία ομάδα ανθρώπων που εκτιμώ και σέβομαι, κάθε φορά που συναντιόμαστε, απεριόριστα. Προγραμματίζω το καλοκαίρι να ξεκουραστώ ώστε να έχω δύναμη ψυχική και σωματική για τον χειμώνα που θα μας έρθει, πρώτα ο Θεός, και την νέα σεζόν θεατρικά όπου κάνω κάποιες συζητήσεις για το που θα είμαι το φθινόπωρο. Δεν κάνω μακροχρόνια σχέδια, ενημερώνομαι βέβαια για τα πάντα ότι αφορά την δουλειά μου αλλά ζω το τώρα, το σήμερα και ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά τι θα μου φανερώσει αύριο. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την φιλοξενία στο περιοδικό σας. Σας εύχομαι καλή πορεία.