Αποκλειστική συνέντευξη στη Δέσποινα Δημότση. Τεύχος 71, Αύγουστος 2026
Ο Λάμπρος Καλφούντζος είναι Έλληνας ηθοποιός με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Λάρισα, αναπτύσσοντας από νωρίς έντονο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και την οπτική αφήγηση. Έχει εμφανιστεί σε διεθνείς παραγωγές όπως Mission: Impossible – Fallout, Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One, Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw, Mamma Mia! Here We Go Again, καθώς και στη βραβευμένη σειρά The Crown.
Παράλληλα με την υποκριτική, δραστηριοποιείται στον χώρο του visual design και της φωτογραφίας, γεγονός που του προσφέρει μια ιδιαίτερη κατανόηση της κινηματογραφικής εικόνας και της αφήγησης. Σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο Multimedia Design, Graphics και 3D Digital Design σε επίπεδο Master of Arts, ενώ η ακαδημαϊκή του έρευνα επικεντρώθηκε στη γλώσσα και τη φιλοσοφία της οπτικής αφήγησης, με διπλωματική εργασία πάνω στην ταινία ”The Matrix”.
ΔΔ: Καλοσωρίζοντας σας στο περιοδικό μας, θα θέλαμε να μας πείτε από πότε θυμάστε τον εαυτό σας να θέλει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και την υποκριτική; Ποιες ταινίες όταν ήσασταν μικρός, σας ενέπνευσαν;
ΛK: Από πολύ μικρός ένιωθα μια έντονη έλξη προς την εικόνα και την αφήγηση. Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα, είχα πάντα την ανάγκη να δημιουργώ — είτε μέσα από σχέδιο είτε μέσα από εικόνες που αφηγούνται ιστορίες. Ο κινηματογράφος ήρθε σαν φυσική εξέλιξη αυτής της ανάγκης. Ταινίες όπως το The Matrix με επηρέασαν βαθιά, όχι μόνο αισθητικά αλλά και φιλοσοφικά. Με έκαναν να δω την εικόνα ως ένα ισχυρό μέσο έκφρασης και όχι απλώς ως ψυχαγωγία.
ΔΔ: Ποιο θεωρείτε πιο απαιτητικό; Την στατική εικόνα που εκφράζει η φωτογραφία ή την κίνηση που δίνει μια ταινία;
ΛK: Η φωτογραφία και ο κινηματογράφος είναι δύο διαφορετικές μορφές αφήγησης. Η φωτογραφία παγώνει μια στιγμή — πρέπει να συμπυκνώσεις συναίσθημα και ιστορία σε ένα μόνο καρέ. Αντίθετα, η ταινία είναι ροή, εξέλιξη και διάρκεια. Προσωπικά, θεωρώ πιο απαιτητική την κίνηση, γιατί απαιτεί συνέπεια στην ερμηνεία, ρυθμό και συναισθηματική συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά, μια δυνατή φωτογραφία μπορεί να είναι εξίσου καθηλωτική.
ΔΔ: Η κλίμακα των Αμερικανικών παραγωγών είναι τεράστια. Πώς αισθανθήκατε που βρεθήκατε σε τόσο μεγάλες παραγωγές; Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για τα συναισθήματά σας αλλά και για κάτι που δεν βλέπει ο απλός θεατής αλλά εσείς το βιώσατε έντονα.
ΛK: Το να βρίσκεσαι σε μεγάλες παραγωγές είναι ένα μείγμα ενθουσιασμού και ευθύνης. Από τη μία, συμμετέχεις σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εσένα· από την άλλη, καταλαβαίνεις ότι κάθε λεπτομέρεια μετράει. Σε projects όπως το Mission: Impossible και άλλες διεθνείς παραγωγές, βίωσα έναν κόσμο όπου όλα λειτουργούν με απόλυτη ακρίβεια και υψηλά standards. Αυτό που δεν βλέπει ο θεατής είναι η ένταση της προετοιμασίας — ώρες δουλειάς, επαναλήψεων και συγκέντρωσης για λίγα μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη. Είναι μια εμπειρία που σε διαμορφώνει ουσιαστικά ως επαγγελματία.
ΔΔ: Με ποιους μεγάλους πρωταγωνιστές συνεργαστήκατε στενά; Τι σας έκανε εντύπωση από τον χαρακτήρα τους αλλά και την εργατικότητά τους για να βγει το τέλειο αποτέλεσμα που βλέπουμε στις οθόνες μας;
ΛK: Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ και να παρατηρήσω από κοντά εξαιρετικούς πρωταγωνιστές σε διεθνείς παραγωγές, όπως ο Tom Cruise, ο Johnny Depp, ο Dwayne “The Rock” Johnson, ο Jason Sudeikis, ο Matt Damon και ο Daniel Craig. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν μόνο το ταλέντο τους, αλλά η πειθαρχία και η αφοσίωσή τους στη λεπτομέρεια. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο φέρνει μια μοναδική ενέργεια στο set, αλλά όλοι έχουν ένα κοινό στοιχείο — την απόλυτη προσήλωση στη δουλειά.
Οι μεγάλοι ηθοποιοί προσεγγίζουν κάθε σκηνή με συγκέντρωση και επαγγελματισμό. Δουλεύουν ασταμάτητα, δοκιμάζουν, επαναλαμβάνουν και δεν επαναπαύονται ποτέ — ακόμα και όταν έχουν ήδη κατακτήσει την κορυφή. Αυτό που κρατάω είναι ότι το «τέλειο αποτέλεσμα» που βλέπουμε στην οθόνη είναι πάντα αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, συνέπειας και σεβασμού προς όλη την ομάδα.
ΔΔ: Έχετε εμφανιστεί εκτός από ταινίες δράσης σε ιστορικές μεγάλες παραγωγές. Το “The Crown” για παράδειγμα εκτός από τα σκηνικά και την ιστορία, έχει τη δυσκολία να διαδραματίζεται στην Αγγλία όπου υπάρχει μεγάλη διαφορά στην κουλτούρα αλλά και στην προφορά. Πώς το βιώσατε;
ΛK: Το The Crown είναι μια παραγωγή υψηλών απαιτήσεων, όπου η ακρίβεια σε κάθε επίπεδο είναι καθοριστική — από τη γλώσσα μέχρι τη συμπεριφορά των χαρακτήρων. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η προσαρμογή στην αγγλική προφορά και στο ύφος της εποχής. Έπρεπε να μπεις πλήρως σε έναν διαφορετικό πολιτισμικό κόσμο και να τον υπηρετήσεις με αυθεντικότητα. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από αυτή την εμπειρία είναι ότι αρχικά δεν είχα επιλεγεί για τον ρόλο που τελικά ενσάρκωσα. Ωστόσο, μέσα από τη διαδικασία και λόγω της παρουσίας και της εικόνας μου, η παραγωγή επαναπροσδιόρισε τον ρόλο και προσαρμόστηκε — κάτι που δείχνει πόσο σημαντική είναι η φυσική ταυτότητα και η ενέργεια που φέρνει ένας ηθοποιός.
ΔΔ: Έχοντας σπουδάσει Digital Design και οπτικά εφέ, πιστεύετε ότι αυτό σας έχει βοηθήσει στις ερμηνείες σας;
ΛK: Το background μου στο digital design και στα οπτικά εφέ έχει επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο που προσεγγίζω την υποκριτική. Κατανοώ καλύτερα το κάδρο, το φως και τη σύνθεση, κάτι που μου επιτρέπει να λειτουργώ πιο συνειδητά μέσα στη σκηνή και να συνεργάζομαι πιο ουσιαστικά με τον σκηνοθέτη και την ομάδα.
ΔΔ: Αν σας ζητούσα να μας περιγράψετε ένα μεγάλο digital design project ποιο θα επιλέγατε ως το κορυφαίο σας και γιατί.
ΛK: Ένα από τα πιο ξεχωριστά projects για μένα ήταν η συνεργασία μου με τη Ralph Lauren, ένα brand με ισχυρή ταυτότητα και διαχρονική αισθητική. Η πρόκληση ήταν να διατηρηθεί η κομψότητα και η καθαρότητα του brand, ενώ παράλληλα να ενσωματωθεί μια πιο σύγχρονη, digital προσέγγιση. Δούλεψα πάνω σε οπτικά concepts που συνδύαζαν fashion αισθητική με storytelling, δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια, το φως και τη σύνθεση. Αυτό που το κάνει κορυφαίο για μένα είναι ότι δεν ήταν απλώς ένα design project — ήταν μια εμπειρία που με έφερε πιο κοντά στη φιλοσοφία του luxury branding και στο πώς η εικόνα μπορεί να μεταφέρει συναίσθημα, ταυτότητα και αξία.
ΔΔ: Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει καταφέρει να δημιουργήσει καινοτομικές ιδέες σε σίριαλ αλλά και σε ταινίες. Θα θέλαμε να μας το σχολιάσετε αυτό. Πόσο θετικό είναι για την χώρα μας να ανεβάζει τον πήχη στον τομέα κινηματογράφος και σενάριο.
ΛK: Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα δείχνει μια πολύ δυναμική εξέλιξη στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Υπάρχει μια νέα γενιά δημιουργών που τολμά, πειραματίζεται και ανεβάζει τον πήχη. Δημιουργοί όπως ο Γιώργος Λάνθιμος έχουν ήδη ανοίξει τον δρόμο σε διεθνές επίπεδο, φέρνοντας μια μοναδική, αναγνωρίσιμη κινηματογραφική ταυτότητα. Παράλληλα, ξεχωρίζω ιδιαίτερα και τον Σωτήρη Τσαφούλια, του οποίου η προσέγγιση στη σκηνοθεσία και την αφήγηση με εμπνέει. Θεωρώ ότι η ποικιλία αυτών των φωνών είναι που δίνει πραγματική δύναμη στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο.
ΔΔ: Που σας βρίσκουμε φέτος να εργάζεστε και τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον; Θα μπορούσαμε να σας δούμε, με τόσες εμπειρίες και γνώσεις, και στο σκηνοθετικό κομμάτι;
ΛK: Αυτή τη στιγμή η εστίασή μου είναι ξεκάθαρα στην υποκριτική και στην εξέλιξή μου ως ηθοποιός μέσα από διεθνείς παραγωγές και διαφορετικούς ρόλους, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε πιο απαιτητικούς ρόλους δράσης και δράματος. Παράλληλα, με ενδιαφέρει να επεκταθώ και σε ελληνικές παραγωγές, συμβάλλοντας σε projects που ανεβάζουν το επίπεδο του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Ένα από τα επόμενα projects είναι η ταινία Endless Summer, όπου υποδύομαι έναν αστυνομικό, τον Officer Lambert — ένας ρόλος που θα μου δώσει την ευκαιρία να δουλέψω πιο βαθιά πάνω στον χαρακτήρα και την εσωτερική του ένταση. Παράλληλα, με ελκύει ιδιαίτερα η οπτική πλευρά του κινηματογράφου — η φωτογραφία και τα graphics για ταινίες — καθώς συνδέονται άμεσα με το background μου στο visual design και το storytelling. Θέλω να εξελίξω περισσότερο και τη φωτογραφία μου, ιδανικά συνδυάζοντάς την με τον κινηματογράφο και τη δημιουργία οπτικών ιστοριών.