Αποκλειστική συνέντευξη στη Δέσποινα Δημότση. Τεύχος 66, Μάρτιος 2026
Καρυδότσουφλο
Με το έργο «Είναι στο χέρι σου», μια συμβολική ιστορία για το σχολικό εκφοβισμό, ξεκινούν τον Ιανουάριο του 2015. Ταξιδεύουν στο Φεστιβάλ κουκλοθεάτρου και παντομίμας Κιλκίς όπου αποσπούν τις καλύτερες κριτικές από τη διεθνή επιτροπή του Φεστιβάλ. Το Νοέμβριο του 2015 ξεκινάει η συνεργασία τους με την Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία ανεβάζοντας τις παραστάσεις «Το βατραχάκι που πήδησε στο βάλτο» και «Το παραμύθι της Ανάσας» της πνευμονολόγου Δήμητρας Μπουσίου . Mέχρι και σήμερα ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιώντας παραστάσεις σε θέατρα, σχολεία και φορείς πολιτισμού.
Αγγελική Φωστίνη
Γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στο Πορτοχέλι. Είχε την τύχη να μπορεί να παίζει ελεύθερη στο δρόμο, να μεταμφιέζεται, να αλλάζει φωνές, να είναι πότε τέρας του δάσους και πότε πλάσμα της θάλασσας. Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με το παιδικό θέατρο, σπούδασε βρεφονηπιοκομία στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, με βαθμό πτυχίου 9,3 και εργάστηκε ως παιδαγωγός για δέκα περίπου χρόνια. Συνέχισε τις σπουδές της στην υποκριτική δίπλα στον Μιχάλη Μαραγκό. Άρχισε να ασχολείται με την κατασκευή και εμψύχωση κούκλας από το 2004. Έχει συμμετάσχει με δικά της έργα σε φεστιβάλ, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στο Μουσείο Μπενάκη, Στο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, σε θέατρα, σχολεία και χώρους πολιτισμού σε Ελλάδα και Κύπρο. Είναι ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας “Καρυδότσουφλο” και συνεχίζει να δραστηριοποιείται θεατρικά , πραγματοποιώντας παραστάσεις για παιδιά και ενηλίκους συνδυάζοντας διάφορες μορφές τέχνης. Θεατροπαιχνιδίζει και κουκλοκατασκευάζει σε εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά, ενώ έχει διδάξει κουκλοθέατρο, θεατρικό παιχνίδι, παιδική λογοτεχνία και παιδαγωγικά σε ΙΕΚ στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Το Δεκέμβριο του 2017 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο «Το ποτάμι που ενώνει» και το Δεκέμβριο του 2018 το «Μια χριστουγεννιάτικη νύχτα στην κουζίνα» από τις εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ.
Στέλιος Ευαγγελόπουλος
Γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Σπούδασε Marketing και διοίκηση ανθρώπινων πόρων στο κολέγιο IST σε συνεργασία με το Αγγλικό Πανεπιστήμιο του Hertfordshire και πήρε το πτυχίο του το 2010. Έκτοτε συνεργάστηκε με διαφημιστικές και τυπογραφικές εταιρίες ενώ παράλληλα διδάχτηκε υποκριτική δίπλα στους Μιχάλη Μαραγκό, Παναγιώτη Νικολαϊδη και Πάνο Μπρατάκο. Συμμετείχε ως ηθοποιός σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραγωγές του δασκάλου Μιχάλη Μαραγκού και Πάνου Μπρατάκου. Το 2012 μαθητεύει δίπλα στην Αγγελική Φωστίνη την τέχνη του κουκλοθεάτρου και το 2015 ιδρύουν μαζί την καλλιτεχνική ομάδα καρυδότσουφλο όπου δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα σε θεατρικές παραστάσεις για παιδιά και ενήλικες. Ως υπεύθυνος χώρου δημιουργικής απασχόλησης παιδιών έχει πραγματοποιήσει εργαστήρια κουκλοθέατρου και θεατρικού παιχνιδιού.
(Οι συνεργάτες που πλαισιώνουν την ομάδα “Καρυδότσουφλο” είναι οι: Μιχάλης Μαραγκός, Σκηνοθέτης & Χρίστος Σερενές, Συνθέτης)
ΔΔ: Καλωσορίζοντας σας στο περιοδικό της περιοχής μας θα θέλαμε να μάθουμε για αρχή πώς προέκυψε η ιδέα του κουκλοθέατρου; Πώς το ξεχωρίσατε και το επιλέξατε από ίσως κάποιες άλλες μορφές τέχνης και δημιουργικότητας.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ & ΣΤΕΛΙΟΣ: Η πρώτη μου επαφή με το κουκλοθέατρο έγινε στη σχολή βρεφονηπιοκομίας, όπου ήταν ένα από τα μαθήματα του προγράμματος. Εκεί άρχισα να το γνωρίζω όχι μόνο ως μορφή τέχνης, αλλά και ως πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Στα χρόνια που εργάστηκα ως παιδαγωγός, είδα από κοντά τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά του στα μικρά παιδιά· τον μαγικό κόσμο που γεννιόταν μπροστά στα μάτια τους, τη συγκέντρωση, τη χαρά και τη συναισθηματική σύνδεση που δημιουργούσε. Ήταν εντυπωσιακό το πόσο άμεσα τα παιδιά άνοιγαν την καρδιά και τη φαντασία τους μέσα από τις κούκλες.
Αργότερα, συνεχίζοντας τις σπουδές μου στην υποκριτική και γνωρίζοντας τον συνεργάτη και σύζυγό μου Στέλιο, αρχίσαμε να βλέπουμε το κουκλοθέατρο από μια βαθύτερη, θεατρική σκοπιά. Κατανοήσαμε πως αποτελεί βασικό κομμάτι του θεάτρου και πως η κούκλα πάνω στη σκηνή δεν είναι απλώς προέκταση του ηθοποιού. Αντίθετα, αποκτά τη δική της ζωή, τον δικό της ρυθμό και χαρακτήρα, μετατρέπεται σε μια αυτόνομη οντότητα που συχνά υπερβαίνει ακόμα και τη φαντασία του κουκλοπαίχτη που την κινεί. Αυτή ακριβώς η μαγεία —το πώς κάτι άψυχο μπορεί να επιβληθεί με τη δική του προσωπικότητα— ήταν και ο λόγος που μας έκανε να αγαπήσουμε και να ακολουθήσουμε το κουκλοθέατρο ως έναν τρόπο έκφρασης και δημιουργίας στις παιδικές παραστάσεις μας.
Το ξεχωρίσαμε από άλλες μορφές τέχνης γιατί έχει κάτι μοναδικό: δημιουργεί έναν ασφαλή, μαγικό χώρο όπου όλα μπορούν να ειπωθούν πιο απλά αλλά και πιο βαθιά. Μέσα από τις κούκλες μπορείς να αγγίξεις ευαίσθητα θέματα, να προκαλέσεις γέλιο, συγκίνηση και σκέψη, χωρίς διδακτισμό. Είναι μια τέχνη συλλογική, χειροποίητη και ζωντανή, που σε φέρνει πολύ κοντά στο κοινό· και αυτή η αμεσότητα ήταν τελικά ο λόγος που την επιλέξαμε και συνεχίζουμε να την υπηρετούμε με αγάπη.
ΔΔ: Πώς και πότε ιδρύθηκε το «Καρυδότσουφλο». Ήταν εξ ολοκλήρου δική σας ιδέα ή προέκυψε από συζητήσεις φίλων και γνωστών.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ & ΣΤΕΛΙΟΣ : Το «Καρυδότσουφλο» ιδρύθηκε το 2015, σε μια περίοδο που και οι δύο βρισκόμασταν ήδη ενεργά στον χώρο του θεάτρου. Η Αγγελική ασχολούνταν για πολλά χρόνια με το κουκλοθέατρο, ενώ ο Στέλιος γνώρισε και αγάπησε αυτή την τέχνη μέσα από εκείνη. Πολύ σύντομα έγινε κοινός μας τόπος έκφρασης και δημιουργίας.
Μας ένωνε η μεγάλη αγάπη για τα παιδιά, αλλά και η πρόκληση του παιδικού κοινού, το οποίο θεωρούμε το πιο απαιτητικό και ειλικρινές κοινό που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας καλλιτέχνης. Μέσα από πολλές συζητήσεις και κοινές αναζητήσεις, γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργήσουμε τη δική μας καλλιτεχνική ομάδα, έναν χώρο όπου θα μπορούσαμε να εκφραστούμε ελεύθερα και με συνέπεια στις αξίες μας.
Έτσι προέκυψε το «Καρυδότσουφλο», με στόχο να προσφέρουμε ένα ποιοτικό, ουσιαστικό και αισθητικά προσεγμένο θέατρο για παιδιά, που να σέβεται τη νοημοσύνη και τη φαντασία τους και να ανοίγει δρόμους επικοινωνίας, χαράς και σκέψης.
ΔΔ: Τι προσφέρει σε μικρούς και μεγάλους το κουκλοθέατρο; Μπορεί να περάσει και κοινωνικά μηνύματα ή μένει στο παιχνίδι και την διασκέδαση.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ & ΣΤΕΛΙΟΣ : Το κουκλοθέατρο προσφέρει πολλά περισσότερα από παιχνίδι και διασκέδαση, τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους. Για τα παιδιά αποτελεί έναν ασφαλή και μαγικό χώρο, όπου μπορούν να αναγνωρίσουν συναισθήματα, να ταυτιστούν με τους ήρωες και να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους με τρόπο απλό και βιωματικό. Μέσα από τις κούκλες, τα παιδιά ακούνε, βλέπουν και νιώθουν πιο ανοιχτά, γιατί η αφήγηση γίνεται μέσα από τη φαντασία και όχι μέσα από διδακτισμό.
Ταυτόχρονα, το κουκλοθέατρο έχει τη δύναμη να αγγίζει και τους ενήλικες. Πίσω από την αθωότητα και το παιχνίδι, μπορεί να κρύβει βαθύτερα νοήματα, μνήμες και προβληματισμούς που αφορούν όλους μας. Οι κούκλες λειτουργούν συχνά ως «μεσολαβητές», επιτρέποντας να ειπωθούν αλήθειες και κοινωνικά ζητήματα με έναν τρόπο πιο τρυφερό, άμεσο και ουσιαστικό.
Γι’ αυτό και πιστεύουμε πως το κουκλοθέατρο δεν μένει ποτέ μόνο στη διασκέδαση. Μπορεί να περάσει κοινωνικά μηνύματα, να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, τη συνεργασία, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και τη φαντασία. Όταν γίνεται με φροντίδα και ποιότητα, μετατρέπεται σε ένα ζωντανό θεατρικό εργαλείο που μιλά στις καρδιές όλων των ηλικιών.
ΔΔ: Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι σπουδές στην Βρεφονηπιοκομία ώστε να ασχοληθείς πάλι με παιδιά αλλά με άλλο ρόλο, αυτόν της τέχνης και του κουκλοθέατρου;
ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Οι σπουδές στη Βρεφονηπιοκομία έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο, γιατί μου έδωσαν τα εργαλεία να κατανοήσω σε βάθος τον κόσμο των παιδιών: τον τρόπο που σκέφτονται, που εκφράζονται, που αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα και τις ιστορίες. Αυτή η γνώση με βοήθησε αργότερα να προσεγγίσω το παιδικό κοινό με μεγαλύτερο σεβασμό, ευαισθησία και υπευθυνότητα, αυτή τη φορά μέσα από τον ρόλο της θεατρικής τέχνης και του κουκλοθέατρου.
Ωστόσο, εξίσου καθοριστικό ήταν το γεγονός ότι η επιλογή αυτής της σχολής δεν ήταν τυχαία. Υπήρχε από την αρχή μια βαθιά αγάπη για τα παιδιά και μια συνειδητή επιθυμία να βρίσκομαι κοντά τους και να επικοινωνώ μαζί τους. Το παιδικό θέατρο ήρθε τελικά να ενώσει αυτές τις δύο πλευρές —την παιδαγωγική γνώση και την καλλιτεχνική έκφραση— και να μου επιτρέψει να συνεχίσω να απευθύνομαι στα παιδιά, όχι πλέον μόνο ως παιδαγωγός, αλλά ως καλλιτέχνης που συνομιλεί μαζί τους μέσα από τη φαντασία, το παιχνίδι και τη σκηνή.
ΔΔ: Έχοντας ασχοληθεί με την κατασκευή κούκλας θα ήθελα να μας το αναλύσεις λίγο όλο αυτό. Πώς φτιάχνεται μια κούκλα για το συγκεκριμένο είδος και με τι υλικά.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου κατασκευάστρια κούκλας με την αυστηρή έννοια του όρου, καθώς στην Ελλάδα υπάρχουν εξαιρετικοί και πολύ έμπειροι δημιουργοί κούκλας που θαυμάζω βαθιά. Ο τρόπος που προσεγγίζω την κατασκευή έχει περισσότερο να κάνει με την ανάγκη της παράστασης και με την αισθητική και τη φυσική κίνηση που θέλω να έχει κάθε κούκλα πάνω στη σκηνή.
Συνήθως δουλεύω με μαλακά υλικά, που επιτρέπουν ελευθερία στην κίνηση και δίνουν ζωντάνια στο σώμα της κούκλας. Η διαδικασία είναι συχνά αυθόρμητη: η μορφή γεννιέται σταδιακά, ανάλογα με το αποτέλεσμα και τον χαρακτήρα που θέλω να υπηρετήσει. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η ρεαλιστική αναπαράσταση, όσο το πώς η κούκλα «κινείται», πώς αναπνέει και πώς επικοινωνεί με το κοινό.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παράστασή μας «Το βατραχάκι που πήδησε στο βάλτο», όπου οι κούκλες είναι φτιαγμένες αποκλειστικά από αφρολέξ, με απλό περίγραμμα σώματος και μεγάλα κεφάλια. Αυτή η επιλογή δεν ήταν τυχαία· ήθελα να τονιστεί ότι όλα ξεκινούν από το μυαλό και τις αποφάσεις που παίρνουμε εμείς οι ίδιοι. Έτσι, οι κούκλες λειτουργούν ως φορείς νοήματος και όχι απλώς ως χαρακτήρες.
Γενικά, οι κούκλες μας δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από το έργο. Δημιουργούνται για να εξυπηρετούν την ιστορία, τα μηνύματα και τη δραματουργία της κάθε παράστασης, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης και της θεατρικής εμπειρίας.
ΔΔ: Μεγαλώνοντας σε έναν τόπο – κόσμημα, το Πόρτο Χέλι, ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις τότε; Φαντάζομαι πώς ήταν μια άλλη εποχή χωρίς κινητά και τέτοια τεχνολογία που τα παιδιά ήταν πιο δημιουργικά και αθώα. Πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιξε αυτό;
ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Όπως λέει συχνά ο σκηνοθέτης μας, ο Μιχάλης Μαραγκός, όλα τα παιδιά γεννιούνται ηθοποιοί, έχοντας έμφυτα και ισχυρότατα τα βασικά εργαλεία της τέχνης του θεάτρου. Στην πορεία, όμως, ο τρόπος ζωής και ο κόσμος των ενηλίκων είναι αυτός που σιγά σιγά τους τα στερεί. Εγώ είχα την τύχη, μεγαλώνοντας στο Πόρτο Χέλι, να μη μου στερηθούν αυτά τα εργαλεία.
Μεγάλωσα μέσα σε ένα τεράστιο φυσικό «σκηνικό», ανάμεσα σε δέντρα, χώματα, θάλασσα και βάρκες. Το παιχνίδι ήταν καθημερινό, αυθόρμητο και απόλυτα θεατρικό: κάθε μέρα και ένας νέος ρόλος, κάθε χώρος και μια νέα ιστορία. Μου δινόταν η ελευθερία να φαντάζομαι, να γράφω, να πλάθω κόσμους και να κινούμαι ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς. Όλα αυτά λειτούργησαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής μου ματιάς.
Φοβάμαι πως σήμερα πολλά παιδιά —ιδιαίτερα στις πόλεις, αλλά όχι μόνο— στερούνται αυτή την ελευθερία όλο και νωρίτερα, λόγω των γρήγορων, απαιτητικών ρυθμών ζωής και της έλλειψης χρόνου. Το Πόρτο Χέλι, λοιπόν, δεν ήταν απλώς ο τόπος όπου μεγάλωσα, αλλά το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργήθηκε η φαντασία, η δημιουργικότητα και τελικά η ανάγκη μου για θέατρο και αφήγηση.
ΔΔ: Πώς προέκυψε η ενασχόληση με το θέατρο εφόσον οι σπουδές σας ήταν σε άλλο τομέα, σε αυτόν του Marketing και της διαφήμισης;
ΣΤΕΛΙΟΣ: Η επιλογή των σπουδών στο Marketing και τη διαφήμιση προέκυψε από μια βαθιά ανάγκη για δημιουργία. Ιδιαίτερα ο τρόπος που σχεδιαζόταν παλαιότερα μια διαφημιστική καμπάνια έχει πολλά κοινά στοιχεία με τη δημιουργία μιας θεατρικής παράστασης: υπάρχει η αρχική ιδέα, το σενάριο, η αισθητική, τα «σκηνικά», αλλά και η επιλογή των κατάλληλων ανθρώπων στους κατάλληλους ρόλους. Ήταν ένας κόσμος που μου επέτρεπε να σκέφτομαι και να δημιουργώ ολιστικά.
Ως νέος άνθρωπος, όμως, αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε δύο ρόλους: σε αυτόν του δημιουργού και σε εκείνον του ηθοποιού. Μέσα από τις σπουδές και την ενασχόλησή μου με τη διαφήμιση καλλιεργήθηκε έντονα το πρώτο κομμάτι, αλλά ταυτόχρονα γεννήθηκε η ανάγκη να ολοκληρώσω έναν κύκλο που ένιωθα πως είχε μείνει μισός. Έτσι, η στροφή προς την υποκριτική δεν ήρθε ως ρήξη, αλλά ως φυσική συνέχεια και συμπλήρωση.
Μέσα από το θέατρο και το κουκλοθέατρο βρήκα τελικά τον χώρο όπου αυτά τα δύο κομμάτια —του δημιουργού και του ηθοποιού— μπορούν να συνυπάρχουν, να συνομιλούν και να ολοκληρώνονται σε μία ενιαία καλλιτεχνική πράξη.
ΔΔ: Έχοντας διδαχθεί υποκριτική ποιο θεωρείτε ως εύκολο κομμάτι στο κουκλοθέατρο και ποιο το δυσκολότερο.
ΣΤΕΛΙΟΣ : Σε αντίθεση με το θέατρο όπου ο ηθοποιός εκφράζεται μέσα από το πρόσωπο, τις εκφράσεις, το σώμα και τη φωνή του, στο κουκλοθέατρο συχνά απουσιάζει κάποιο —ή και περισσότερα— από αυτά τα εργαλεία. Οι εκφράσεις του προσώπου της κούκλας είναι πάντα ακίνητες, πολλές φορές δεν υπάρχει καν σώμα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις απουσιάζει εντελώς ο λόγος. Αυτό σημαίνει πως το συναίσθημα και η πρόθεση πρέπει να είναι απόλυτα ξεκάθαρα, πολύ συγκεκριμένα και βαθιά επεξεργασμένα μέσα στον ίδιο τον ηθοποιό.
Η μεγαλύτερη δυσκολία, λοιπόν, είναι να φτάσεις στο σημείο να κινείς την κούκλα με τέτοιον τρόπο ώστε να φαίνεται πως διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία: σκέψη, συναίσθημα, εσωτερική ζωή. Να περνά το συναίσθημα ατόφιο, καθαρό και ζωντανό στα παιδιά. Κάτι που μας λένε συχνά μετά τις παραστάσεις είναι πως «η κούκλα τα είχε όλα» ή πως «άλλαζε ακόμα και εκφράσεις», κι αυτό για εμάς είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση ότι η δουλειά έχει γίνει σωστά.
Το πιο εύκολο κομμάτι, από την άλλη, είναι να ξυπνάς κάθε μέρα για να πας σε αυτή τη δουλειά. Να χαίρεσαι που κουβαλάς, που στήνεις σκηνικά, που πασχίζεις πάνω στη σκηνή. Και αυτό γιατί το κοινό —και ειδικά τα παιδιά— σου δίνει όλη τη δύναμη να το κάνεις: μέσα από τα μάτια τους, τα λόγια τους και το χειροκρότημά τους.
ΔΔ:.Θα ήθελα να μας συστήσετε την ομάδα σας και να μας πείτε πώς έφτασε στην σημερινή της σύνθεση, ποια είναι τα ενδιαφέροντά τους και πόσο σημαντική είναι η ενασχόληση τους με το κουκλοθέατρο γενικά αλλά και ειδικότερα με το «Καρυδότσουφλο».
ΑΓΓΕΛΙΚΗ & ΣΤΕΛΙΟΣ: Η ομάδα του «Καρυδότσουφλου» διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από σταθερές συνεργασίες και κοινές αξίες. Πιστεύουμε βαθιά στη δύναμη της ομάδας και στο μοίρασμα των κατάλληλων ρόλων στους κατάλληλους ανθρώπους. Γι’ αυτό και επιλέγουμε να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που εμπιστευόμαστε ουσιαστικά, καλλιτεχνικά και ανθρώπινα. Στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο Μιχάλης Μαραγκός, ένας συνεργάτης με τον οποίο μοιραζόμαστε κοινή γλώσσα, ματιά και φιλοσοφία πάνω στο θέατρο και ειδικά στο παιδικό θέατρο. Τη μουσική των παραστάσεών μας υπογράφει ο Χρίστος Σερενές, ενώ τη φροντίδα του ήχου, του φωτισμού και των σκηνικών αναλαμβάνουν επαγγελματίες του είδους, γιατί κάθε λεπτομέρεια παίζει καθοριστικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν πιστεύουμε στη φράση «ουδείς αναντικατάστατος». Κάθε συνεργάτης έρχεται να δώσει το δικό του στίγμα, την υπογραφή, τον τρόπο και την αλήθεια του. Ακόμα και όταν οι δρόμοι μας χωρίζουν, αυτά τα στοιχεία παραμένουν κομμάτι της ταυτότητας της ομάδας· λείπουν, ακόμα κι αν στη θέση τους έρθουν νέοι άνθρωποι με τη δική τους, εξίσου σημαντική συμβολή. Τιμάμε βαθιά όλους όσοι συνθέτουν και έχουν συνθέσει την ομάδα μας.
Το παιδικό θέατρο μάς αφορά τόσο ως επαγγελματίες όσο και ως θεατές. Παρακολουθούμε συστηματικά παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό —κάτι που ενισχύεται από το ότι είμαστε και γονείς ενός παιδιού πέντε ετών— και παίρνουμε έμπνευση και ιδέες, προσπαθώντας διαρκώς να εξελισσόμαστε. Οι παραστάσεις μας δεν περιορίζονται στη διασκέδαση· ασχολούνται με θέματα που απασχολούν τα παιδιά, τα προβληματίζουν ή αντικατοπτρίζουν τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Θέλουμε να τους δώσουμε εφόδια και τροφή για σκέψη, να τους ενδυναμώσουμε ώστε να αναπτύξουν κριτική σκέψη, συναισθηματική νοημοσύνη και δύναμη να αποφασίζουν για τον εαυτό τους. Ενδιαφερόμαστε για την υγεία τους, την ψυχολογία και τα συναισθήματά τους, γιατί πιστεύουμε σε αυτόνομα παιδιά που ενεργούν, παρά τις επιταγές των καιρών που τα θέλουν άβουλα, ανώνυμα και μάζα. Άλλωστε, το παιδικό θέατρο —όπως και το θέατρο γενικότερα— δεν έχει ταβάνι ούτε κορυφή. Κάθε νέα παράσταση ξεκινά από το μηδέν και οφείλεις να αναζητήσεις νέα βήματα και νέους τρόπους αφήγησης, ώστε το ταξίδι να παραμένει ζωντανό και ενδιαφέρον, πρώτα απ’ όλα για εσένα τον ίδιο. Κάθε φορά μια άλλη ιστορία· αλλιώς το θέατρο κινδυνεύει να γίνει επανάληψη και να χάσει τη μαγεία του.
ΔΔ: Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας. Τι να περιμένουμε στο μέλλον από το «Καρυδότσουφλο».
ΑΓΓΕΛΙΚΗ & ΣΤΕΛΙΟΣ: Τους επόμενους μήνες θα παρουσιάσουμε τη νέα μας παράσταση «Φυσικά και μπορώ», που αποτελεί μέρος του προγράμματος πρώτων βοηθειών «Κάθε παιδί, ένας ήρωας», το οποίο συνδημιουργήσαμε με τη Μαργαρίτα Χατζημικέ, τον Λευτέρη Γκύζη και την εταιρεία τους Firstaider. Απευθύνεται σε παιδιά 6–12 ετών και συνδυάζει τη θεατρική εμπειρία με βιωματική εκπαίδευση: τα παιδιά παρακολουθούν την παράσταση και συμμετέχουν ενεργά, λαμβάνοντας αποφάσεις που επηρεάζουν την εξέλιξή της.
Μετά το τέλος της παράστασης, βάσει όσων έχουν μάθει και βιώσει, ενθαρρύνουν γονείς και εκπαιδευτικούς να εφαρμόσουν σημαντικές τεχνικές πρώτων βοηθειών πάνω στη σκηνή. Η εμπειρία επεκτείνεται επίσης ψηφιακά, μέσω εκπαιδευτικού υλικού, παιχνιδιών και γρίφων, ώστε παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί να διευρύνουν τις γνώσεις τους και να εξασκήσουν τις δεξιότητές τους με διασκεδαστικό και συμμετοχικό τρόπο. Η παράσταση φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του Μιχάλη Μαραγκού. Η μουσική και η ερμηνεία υπογράφονται από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ενώ τους στίχους έχει γράψει ο Οδυσσέας Ιωάννου. Το πρόγραμμα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία: δεν πρόκειται για μια απλή εκπαιδευτική παράσταση, αλλά για ένα θεατρικό ταξίδι που εμπνέει τα παιδιά να γνωρίσουν τις πρώτες βοήθειες μέσα από παιχνίδι, συμμετοχή και δράση, ενώ παράλληλα ενισχύει τις αξίες της ενσυναίσθησης, της προσφοράς και της ενεργούς συμμετοχής. Έχει αξιολογηθεί από τον διεθνή οργανισμό Rescue Training International και ελεγχθεί από παιδαγωγούς και ψυχολόγους.
Από τον Οκτώβριο του 2026, η παράσταση θα φιλοξενείται σε μεγάλο κεντρικό θέατρο της Αθήνας, με παραστάσεις για σχολεία αλλά και ανοιχτές στο κοινό, προσφέροντας στα παιδιά μια μοναδική εμπειρία.
