Αποκλειστική συνέντευξη στη Δέσποινα Δημότση. Τεύχος 65, Φεβρουάριος 2026
Η Τζιράρκα Σοφία, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, με μητέρα από την Κύπρο και πατέρα από τη Σικελία, ανέπτυξε από νωρίς μια έντονη αγάπη για τη φωτογραφία. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στον τομέα του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας, εργάστηκε σε διαφημιστικές εταιρείες στην Ελλάδα, χωρίς όμως να εγκαταλείψει το πάθος της για την τέχνη της φωτογραφίας. Το 2006 ξεκίνησε μαθήματα φωτογραφίας, και το 2011 ταξίδεψε στην Ιταλία για εξειδικευμένο σεμινάριο φωτογραφίας γάμου.
Από το 2014 διατηρεί το δικό της φωτογραφείο /studio και δρα ως δασκάλα φωτογραφίας, παρέχοντας σεμινάρια και μαθήματα για όλα τα επίπεδα, καλύπτοντας θέματα όπως δημιουργική σύνθεση, φωτογραφική αφήγηση κ.α. ενώ παράλληλα ταξιδεύει στην Κύπρο για μεγάλα επαγγελματικά φωτογραφικά πρότζεκτ.
Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει παρουσιάσει τη δική της προσωπική δουλειά, κερδίζοντας αναγνώριση και θετικά σχόλια από κοινό και θεσμικούς φορείς.
Το 2023 παρουσίασε την πρώτη προσωπική της έκθεση με τίτλο «Holy» στο επιβλητικό μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας στην Ελλάδα, υπό την αιγίδα του Δήμου Πεντέλης, της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Πεντέλης, του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς & Νήσων και της International Action Art. Η έκθεση έτυχε θερμής υποδοχής και τιμήθηκε με έπαινο για την προσφορά της στην τέχνη και τον πολιτισμό.
Στην κυπριακή έκδοση, το Μάιο του 2024 με τίτλο «Holy – Φως Ανέσπερον», στο επίσης επιβλητικό Κάστρο Κολοσσίου και υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού, του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Τμήματος Αρχαιοτήτων και του Δήμου Ύψωνα, η έκθεση σημείωσε επίσης μεγάλη επιτυχία.
Η Τζιράρκα Σοφία προσεγγίζει τη φωτογραφία με μια ιδιαίτερη, προσωπική ματιά, που συνδυάζει τεχνική αρτιότητα με βαθιά συναισθηματική ευαισθησία. Κάθε εικόνα της αναδεικνύει τη μοναδικότητα της στιγμής, αποκαλύπτοντας την αλήθεια και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από την επιφάνεια.
ΔΔ: Καλωσορίζοντάς σας στο περιοδικό μας θα θέλαμε να μας μιλήσετε για το ποια φωτογραφία θυμάστε να σας έκανε εντύπωση ώστε να καταλάβετε ότι θα ασχοληθείτε με αυτόν τον κλάδο.
ΣΤ: Θυμάμαι ακόμη έντονα μια φωτογραφία που είχα δει μικρή σε ένα περιοδικό τέχνης: ήταν μια ασπρόμαυρη λήψη ενός παππού σκυμμένου σ ‘ένα καφενείο , με το φως να πέφτει απαλά στο πρόσωπό του. Αυτό το παιχνίδι φωτός και σκιάς, η ηρεμία που εξέπεμπε και η δύναμη του συναισθήματος με μάγεψαν. Τότε κατάλαβα ότι ήθελα να εκφράζομαι μέσα από τη φωτογραφία, να «παγώνω» στιγμές που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή.
ΔΔ: Πώς βιώσατε την μετάβαση της φωτογραφίας στο σήμερα σε σχέση με την εποχή των φιλμς.
ΣΤ: Η μετάβαση από το φιλμ στην ψηφιακή εποχή ήταν συναισθηματικά έντονη. Παρόλο που ήμουν αρκετά μικρή θυμάμαι πως το φιλμ είχε μια τελετουργία, μια γοητεία στο να περιμένεις την εμφάνιση της φωτογραφίας και να βλέπεις τις ατέλειες να γίνονται μέρος της μαγείας.
Η ψηφιακή εποχή έφερε ταχύτητα, δυνατότητες επεξεργασίας και απεριόριστο πειραματισμό, όπως άλλωστε στο σύνολό της η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή.
ΔΔ: Πώς θα ορίζατε την “ποιοτική” φωτογραφία.
ΣΤ: Η ποιοτική φωτογραφία, για εμένα, δεν είναι μόνο τεχνική αρτιότητα. Είναι η ικανότητα να προκαλέσει το συναίσθημα, να αφηγηθεί μια ιστορία και να δημιουργήσει σύνδεση ανάμεσα στο θέμα και στο θεατή. Είναι η φωτογραφία που παραμένει μέσα σου, που σε κάνει να νιώσεις κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπεις.
ΔΔ: Έχοντας συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις ποια είναι η έκθεση σας που καθήλωσε το κοινό και για ποιο λόγο
ΣΤ: Για εμένα πάντα η πρώτη προσωπική μου έκθεση θα είναι είναι εκείνη που πιστεύω πως καθήλωσε αν θα μπορούσαμε να πούμε το κοινό που την επισκέφθηκε. Η ανταπόκριση στην Αθήνα και μετέπειτα στην Κύπρο ήταν συγκινητική. Νομίζω, πως στην επιτυχία της συνέβαλε η ειλικρίνεια και το βάθος των φωτογραφιών… Αυτή η σύνδεση της πνευματικότητας με την τέχνη, η απλότητα των στιγμών και ο σεβασμός που αποτυπώνεται στην εικόνα, πιστεύω πως αγγίξει τους ανθρώπους με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
ΔΔ: Ποια η γνώμη σας για το υπερβολικό photoshop και την ΤΝ που αλλοιώνουν την πραγματικότητα αλλά και την τέχνη της φωτογραφίας γενικότερα.
ΣΤ: Η φωτογραφία είναι τέχνη, αλλά για μένα πρέπει να διατηρεί και μια αλήθεια. Το υπερβολικό photoshop ή η ΤΝ μπορεί να αλλοιώσουν την ψυχή της εικόνας και να αφαιρέσουν το στοιχείο του ανθρώπινου συναισθήματος. Προτιμώ τόσο όσο να επεξεργαζόμαστε τις φωτογραφίες εφ όσων έχουμε πλέον αυτή τη ” βοήθεια” αλλά όχι σε σημείο που να δημιουργείται μια ψεύτικη πραγματικότητα και να πάψει να αναδεικνύεται η στιγμή και η σύνδεση με το θεατή.
ΔΔ: Θα θέλαμε να θυμηθείτε ένα concept που σας δυσκόλεψε και πώς το αντιμετωπίσατε. Ποια είναι η δυσκολότερη και ποια η πιο απαιτητική φωτογράφιση; Για μια νύφη, για ένα portfolio κτλ;
ΣΤ: Κάθε φωτογραφικό concept έχει τις δικές του προκλήσεις. Αν μπορώ να φέρω στη μνήμη μου μια πραγματικά δύσκολη φωτογράφιση θα πω για μια βροχερή μέρα σε μια after wedding φωτογράφιση ενος ζευγαριου σε εξωτερικό χώρο με πολύ περιορισμένο χρόνο γιατί πότε έβρεχε και πότε σταματούσε, κατά διαστήματα είχε πολυ αέρα που σχεδόν μας έπαιρνε και εμάς!!! Και ήταν δύσκολη γιατί δεν περιμένεις τέτοιο καιρό κατακαλόκαιρο! Έπρεπε να συνδυάσω συναισθήματα, φυσικό φως, κίνηση και ατμόσφαιρα ενω μας έπερνε ο αέρας! Το αντιμετώπισα με υπομονή και επικοινωνία με το ζευγάρι, αφήνοντας παράλληλα χώρο στη στιγμή να αναπτυχθεί όσο μπορούσαμε αυθόρμητα. Η πιο απαιτητική φωτογράφιση για μένα είναι πάντα αυτή που απαιτεί να αποτυπώσεις την ψυχή του θέματος, και όχι μόνο την τελική εικόνα.
ΔΔ: Κοιτάζοντας τα εξώφυλλα του περιοδικού μας ποιο θεωρείτε ότι είναι εντυπωσιακό, ποιο είναι προχωρημένο και ποιο θα περνούσε απλά απαρατήρητο στα μάτια ενός φωτογράφου. Ποιες συμβουλές θα μας δίνατε για το μέλλον;
ΣΤ: Κοιτάζοντας τα εξώφυλλα του περιοδικού σας, εντυπωσιάζομαι περισσότερο από εκείνα που τολμούν να σταθούν στη δύναμη της εικόνας χωρίς υπερβολές. Τα εξώφυλλα που έχουν καθαρή σύνθεση, σωστό φως και συναίσθημα είναι αυτά που τραβούν αμέσως το βλέμμα μου και με κάνουν να θέλω να ξεφυλλίσω το περιοδικό.
Τα πιο προχωρημένα, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνα που δεν φοβούνται την απλότητα και αφήνουν χώρο στην εικόνα να «αναπνεύσει», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει λιγότερα γραφικά ή πιο ήσυχους τόνους. Εκεί φαίνεται η αυτοπεποίθηση ενός μέσου και η βαθύτερη κατανόηση της φωτογραφίας ως τέχνη.
Αντίθετα, κάποια εξώφυλλα που βασίζονται υπερβολικά σε εφέ ή σε εύκολες επαναλαμβανόμενες αισθητικές, μπορεί να περάσουν απαρατήρητα στα μάτια ενός φωτογράφου, όχι γιατί δεν είναι σωστά τεχνικά, αλλά γιατί δεν αφηγούνται κάτι ουσιαστικό.
Για το μέλλον, θα σας συμβούλευα να συνεχίσετε να εμπιστεύεστε τη φωτογραφία ως πρωταγωνίστρια. Να δίνετε έμφαση στην ιστορία πίσω από την εικόνα, στο συναίσθημα και στη μοναδική ματιά του δημιουργού. Όταν ένα εξώφυλλο καταφέρνει να κάνει τον θεατή να νιώσει κάτι, τότε δεν περνά ποτέ απαρατήρητο — μένει στη μνήμη.
ΔΔ: Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θέλει να γίνει φωτογράφος αλλά είναι δύσκολο να γίνει η κύρια εργασία του.
ΣΤ: Η συμβουλή μου σε έναν νέο φωτογράφο είναι να παραμένει πιστός στη δική του ματιά, να δουλεύει καθημερινά πάνω στη δημιουργικότητα του και να αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να μάθει, ακόμα κι αν η φωτογραφία δεν είναι η κύρια εργασία του. Και φυσικά να μην την εγκαταλείψει ποτέ!
ΔΔ: Σε ποιο πρότζεκτ δουλεύετε τώρα και τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον.
ΣΤ: Αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε μια ιδιαίτερα δημιουργική φάση. Παράλληλα με τα προσωπικά μου projects, προετοιμάζω με μεγάλη χαρά μια καλοκαιρινή έκθεση φωτογραφίας μαζί με τους μαθητές μου, με θεματικό άξονα το ασπρόμαυρο. Είναι ένα project που εστιάζει στην ουσία της εικόνας, στο φως, τη σκιά και το συναίσθημα, και για μένα έχει ξεχωριστή αξία, καθώς συνδυάζει τη διδασκαλία με τη δημιουργία και τη συλλογική έκφραση.
Ταυτόχρονα, εργάζομαι πάνω στην ολοκλήρωση του τρίτου και τελευταίου μέρους της τριλογίας «HOLY», ενός έργου βαθιά προσωπικού και πνευματικού. Μετά την Αθήνα και τη Λεμεσό, στόχος είναι το project να ολοκληρωθεί σε μια ακόμη μεγάλη πόλη, κλείνοντας έναν κύκλο που μιλά για την πίστη, την εσωτερική ηρεμία και την ανθρώπινη ανάγκη για τη σύνδεση με το άυλο.
Στο μέλλον οι άνθρωποι που αγαπούν την τέχνη της φωτογραφίας θα μπορούν να περιμένουν από εμένα,εικόνες που δεν βιάζονται να εξηγηθούν. Φωτογραφίες που γεννιούνται από σιωπές, και από συναισθήματα που δεν ζητούν να εντυπωσιάσουν, αλλά να αφήσουν κάτι στο θεατή. Συνεχίζω να δημιουργώ με πίστη στην απλότητα, σεβασμό στην ανθρώπινη παρουσία και ανάγκη για αλήθεια. Το μέλλον, για μένα, δεν είναι ένας προορισμός αλλά μια διαδρομή — μια διαρκής αναζήτηση εικόνων που μιλούν χαμηλόφωνα, αλλά μένουν για καιρό μέσα μας.