Αποκλειστική συνέντευξη στη Δέσποινα Δημότση. Τεύχος 66, Μάρτιος 2026
Η Άννα Μεντισοπούλου γεννήθηκε στον Βόλο και είναι συγγραφέας και φιλόλογος, με πανεπιστημιακή πιστοποίηση στη Γαλλική Λογοτεχνία και Φιλολογία από το Πανεπιστήμιο Paris IV – Sorbonne, μέσω του Ινστιτούτου Γαλλικών Σπουδών (IDeF). Μιλά άπταιστα γαλλικά και αγγλικά και τα τελευταία χρόνια ζει στην Κω.
Από νεαρή ηλικία διδάσκει ξένες γλώσσες με πάθος και δημιουργικότητα, με περισσότερα από είκοσι χρόνια εμπειρίας στον χώρο της εκπαίδευσης. Για χρόνια βυθίστηκε στον κόσμο του Αργεντίνικου τάνγκο: δίδαξε σε σχολές, χόρεψε σε φεστιβάλ και milongas, συνδιοργάνωσε εκδηλώσεις και κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια σε διεθνείς διαγωνισμούς, αποκαλύπτοντας το πάθος και την εκφραστικότητά της. Δραστηριοποιήθηκε ενεργά και στον δημόσιο χώρο, συμμετέχοντας σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές στην Κω, ενώ υπηρέτησε σε επιτροπές παιδείας, πολιτισμού και τουριστικής ανάπτυξης, προωθώντας δράσεις με κοινωνικό αντίκτυπο.
Τα τελευταία χρόνια αφιερώνεται με ένταση στη συγγραφή και στον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας. Τα κείμενά της ισορροπούν ανάμεσα στο λυρικό και το κινηματογραφικό, αντλώντας έμπνευση από τη συνείδηση, την τεχνολογία, την ανθρώπινη μνήμη και τις αφανείς πτυχές της πραγματικότητας. Γράφει για να ενώνει κόσμους — αυτούς που υπάρχουν και εκείνους που δεν τολμούν ακόμη να υπάρξουν. Το 2025 κυκλοφόρησαν τρία pocket διηγήματά της από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές:
– Το Σφάλμα, ένα δυστοπικό θρίλερ συνείδησης και ελέγχου
– Οι τελευταίες ημέρες της Ανδρομέδας, μια κοσμοπλαστική space opera με φιλοσοφικές προεκτάσεις
– Ο Τελευταίος Σπόρος, ένα solarpunk διήγημα οικολογικής αναγέννησης και ελπίδας
Τα έργα της παρουσιάστηκαν στο ετήσιο Φεστιβάλ «Όψεις του Φανταστικού» στην Αθήνα.
Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει ένα νέο μεγάλο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, πάνω στο οποίο εργάζεται εδώ και έναν χρόνο. Παράλληλα, διατηρεί ενεργή παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα και αρθρογραφεί στο Medium και στον διαδικτυακό Τύπο, μοιράζοντας σκέψεις γύρω από τη δημιουργικότητα, τη συνείδηση και την εσωτερική μεταμόρφωση. Το έργο της εστιάζει στη σύνδεση ανθρώπου, τεχνολογίας και συνείδησης, αναζητώντας νέους τρόπους αφήγησης που γεφυρώνουν το επιστημονικό με το υπαρξιακό και το ποιητικό στοιχείο.
ΔΔ: Άννα σε καλωσορίζουμε στο περιοδικό μας, το οποίο αγαπά τις ξένες γλώσσες , και θα θέλαμε να μας μιλήσεις για το πώς θυμάσαι τον εαυτό σου να δημιουργεί εικόνες και να συνθέτει φανταστικές ιστορίες. Αυτή η αγάπη προϋπήρχε των σπουδών ή εμφανίστηκε αργότερα;
ΑΜ: Από παιδί αγαπούσα όλες τις μορφές τέχνης. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ζωγραφίζει, να ακούει μουσική, να κινείται στον ρυθμό, να πλάθει ιστορίες στο μυαλό του πριν καν μάθει να τις γράφει σωστά. Η φαντασία ήταν πάντα το φυσικό μου περιβάλλον, ένας χώρος όπου μπορούσα να δημιουργώ κόσμους, χαρακτήρες και εικόνες που ξεπερνούσαν την καθημερινότητα.
Με τα χρόνια δοκίμασα πολλά είδη τέχνης. Όμως, ενώ η συγγραφή ήταν πάντα η πρωταρχική μου ιδιότητα, ήταν και αυτή που περισσότερο απέφευγα. Την έντυνα πίσω από δικαιολογίες: «δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένο», «δεν είμαι έτοιμη», «δεν μπορώ ακόμη». Στην πραγματικότητα, ήταν ο τρόπος μου να αναβάλλω κάτι που ήξερα πως ήταν βαθιά δικό μου. Οι σπουδές στις ξένες γλώσσες και στη φιλολογία ήρθαν να μου δώσουν τα εργαλεία, όχι την ανάγκη. Η ανάγκη προϋπήρχε. Απλώς έμαθα πώς να της δίνω μορφή, ρυθμό και ακρίβεια.
Σήμερα καταλαβαίνω πως όλες οι τέχνες που αγάπησα με οδήγησαν τελικά πίσω στη γραφή όχι ως επιλογή, αλλά ως επιστροφή στην ουσία μου.
ΔΔ: Σχετικά με τον χορό, πως προέκυψε κάτι πιο έντονο από την συγγραφή και την φιλολογία; Πόσα χρόνια ασχολείσαι με το Αργεντίνικο Τάνγκο
ΑΜ: Ο χορός μπήκε στη ζωή μου εξίσου φυσικά με την τέχνη γενικότερα, αλλά με τον καιρό έγινε κάτι πολύ πιο έντονο και απαιτητικό από μια απλή δημιουργική ενασχόληση. Ήταν ένας τρόπος έκφρασης χωρίς λέξεις μια γλώσσα του σώματος που με δίδαξε πειθαρχία, συναίσθημα και παρουσία. Το Αργεντίνικο Τάνγκο με κέρδισε ιδιαίτερα, γιατί συνδυάζει τη μουσικότητα με τη βαθιά σύνδεση των ανθρώπων στον χώρο. Ασχολήθηκα επαγγελματικά για περίπου δεκαπέντε χρόνια, δουλεύοντας σε πολλές σχολές χορού και συμμετέχοντας σε παραστάσεις και συνεργασίες που με διαμόρφωσαν τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά. Για μεγάλο διάστημα ο χορός υπήρξε κεντρικός άξονας της ζωής μου ένας κόσμος γεμάτος κίνηση, εξέλιξη και δημιουργία.
ΔΔ: Πότε κατέκτησες τα μετάλλια σου στους διεθνείς διαγωνισμούς χορού. Θα ήθελα να μας μιλήσεις λίγο γι αυτό
ΑΜ: Το 2017 ήταν μια ιδιαίτερα παραγωγική και καθοριστική χρονιά για μένα στον χώρο του χορού. Εκείνη την περίοδο συμμετείχα σε διεθνείς διαγωνισμούς όπου κατέκτησα δύο χρυσά μετάλλια μια επιβράβευση χρόνων δουλειάς, πειθαρχίας και αφοσίωσης.
Παράλληλα, είχα τη χαρά να συνεργαστώ με πολύ γνωστούς και καταξιωμένους ανθρώπους του χώρου, όπως τον Richard Szilagyi από το Dancing with the Stars, εμπειρίες που μου άνοιξαν νέους ορίζοντες και ανέβασαν ακόμη περισσότερο τον πήχη των απαιτήσεών μου.
Κοιτώντας πίσω, εκείνη η χρονιά σηματοδότησε την κορύφωση μιας μεγάλης διαδρομής στον χορό. Λίγο αργότερα έκλεισε για μένα αυτός ο κύκλος συνειδητά, ύστερα από δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής πορείας όχι ως αποχώρηση, αλλά ως ολοκλήρωση ενός κεφαλαίου ζωής.
ΔΔ: Η ενασχόλησή σου με την πολιτική πως ξεκίνησε; Καθώς το συνδύασες με προσφορά στους τομείς παιδείας και πολιτισμού. Τι όνειρα και σχέδια είχες για την Κω;
ΑΜ: Η ενασχόλησή μου με την πολιτική δεν ήταν κάτι που είχα σχεδιάσει από νωρίς. Ξεκίνησε απρόσμενα, μέσα από μια πρόταση που δέχτηκα την περίοδο της πανδημίας μια εποχή που ένιωθα πως δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχη απέναντι σε όσα συνέβαιναν γύρω μας. Έτσι βρέθηκα να συμμετέχω στις βουλευτικές εκλογές, ως ένα μη πολιτικό μέχρι τότε πρόσωπο, με στόχο να εκφράσω μια πιο ανθρώπινη και καθαρή φωνή. Η εμπειρία αυτή αποτέλεσε τη βάση για τη συνέχεια της πορείας μου στην τοπική αυτοδιοίκηση στην Κω, έναν τόπο που αγαπώ βαθιά και όπου ζω εδώ και χρόνια. Εκεί προσπάθησα να συμβάλω ουσιαστικά μέσα από δράσεις και προτάσεις στους τομείς της παιδείας και του πολιτισμού, με όραμα μια κοινωνία πιο ζωντανή, δημιουργική και ανθρώπινη. Πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω σε μια Κω που επενδύει στη γνώση, στον πολιτισμό και στους νέους ανθρώπους της. Για μένα η πολιτική δεν υπήρξε ποτέ αυτοσκοπός, αλλά μέσο προσφοράς και συμμετοχής στα κοινά, ένας κύκλος ζωής που με διαμόρφωσε και με δίδαξε πολλά.
ΔΔ: Τα διηγήματα που ξεχώρισαν το 2025 έχουν μία νότα μεταφυσική αλλά και προβάλλουν την ελπίδα και την αναγέννηση. Πόσο κοντά είναι το φανταστικό στις αλλαγές που βιώνουμε καθημερινά σαν κοινωνία. Με βάση τα βιώματα σου και την εμπειρία σου τι μηνύματα περνάς στους αναγνώστες;
ΑΜ: Το φανταστικό για μένα δεν είναι απόδραση από την πραγματικότητα, είναι ένας καθρέφτης της. Μέσα από ιστορίες που κινούνται στο μεταφυσικό, στη δυστοπία ή στην επιστημονική φαντασία, προσπαθώ να μιλήσω για όσα βιώνουμε ήδη ως κοινωνία: την αποξένωση, την τεχνολογική εξάρτηση, τον φόβο της αλλαγής, αλλά και την ανάγκη για ελπίδα και αναγέννηση. Οι αλλαγές που ζούμε καθημερινά είναι τόσο ραγδαίες που πολλές φορές μοιάζουν ήδη με σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Η τεχνητή νοημοσύνη, η απομάκρυνση του ανθρώπου από τη φύση, η απώλεια της ουσιαστικής επικοινωνίας όλα αυτά βρίσκουν χώρο μέσα στα κείμενά μου με συμβολικό αλλά άμεσο τρόπο. Αυτό που θέλω να περνάω στους αναγνώστες δεν είναι φόβος, αλλά συνειδητοποίηση. Και μαζί με αυτή, ελπίδα. Ακόμα και στα πιο σκοτεινά μου έργα υπάρχει πάντα ένας σπόρος αλλαγής, μια δυνατότητα εξέλιξης και επανασύνδεσης με την ανθρώπινη ουσία. Πιστεύω βαθιά ότι η λογοτεχνία μπορεί να μας προετοιμάσει για το μέλλον όχι προβλέποντάς το, αλλά βοηθώντας μας να το αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερη επίγνωση και ευαισθησία.
ΔΔ: Θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας ένα μυστικό που να αφορά το νέο σου διήγημα. Και φυσικά πότε να περιμένουμε ότι θα κυκλοφορήσει
ΑΜ: Ένα μικρό μυστικό που μπορώ να μοιραστώ είναι πως το νέο μου διήγημα κινείται ακόμα πιο βαθιά στα όρια ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία και τη μνήμη της ανθρώπινης συνείδησης. Αγγίζει το πώς οι επιλογές μας ατομικές και συλλογικές μπορούν να αλλάξουν όχι μόνο το μέλλον, αλλά και την ίδια την έννοια της ανθρωπιάς. Χωρίς να αποκαλύψω πολλά, αυτή τη φορά ο κόσμος που χτίζω δεν είναι απλώς ένα μακρινό αύριο, αλλά ένα αύριο που μοιάζει ανησυχητικά κοντά μας. Αν όλα εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζω, η κυκλοφορία του αναμένεται μέσα στο 2026, μια χρονιά που για μένα σηματοδοτεί μια νέα δημιουργική φάση.
ΔΔ: Με τι ασχολείσαι αυτό το διάστημα πλην του διηγήματος. Υπάρχει περίπτωση να δούμε τα έργα σου να κυκλοφορήσουν σε Αγγλικά και Γαλλικά;
ΑΜ: Αυτή την περίοδο έχω αφιερωθεί σχεδόν αποκλειστικά στη συγγραφή. Είναι η φάση της ζωής μου όπου όλοι οι προηγούμενοι κύκλοι τέχνη, χορός, εμπειρίες, κοινωνική δράση συγκλίνουν και μετατρέπονται σε ιστορίες. Παράλληλα δουλεύω νέα έργα, ολοκληρώνω ήδη υπάρχοντα και εξερευνώ ακόμη πιο βαθιά θεματικές γύρω από το μέλλον της ανθρωπότητας, τη συνείδηση και τη μεταμόρφωση της κοινωνίας. Όσον αφορά το ενδεχόμενο διεθνών εκδόσεων, είναι που έχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό. Υπάρχει προοπτική τα έργα μου να μεταφραστούν τόσο στα Αγγλικά όσο και στα Γαλλικά, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα, καθώς από την αρχή γράφω με έναν πιο παγκόσμιο, και όχι με την κλασική έννοια της ελληνικής θεματολογίας. Η ιδέα το έργο μου να ταξιδέψει εκτός συνόρων είναι για μένα φυσική συνέχεια αυτής της γραφής και ένα όνειρο που φαίνεται πλέον όλο και πιο κοντά στην πραγματοποίησή του.
ΔΔ: Πώς φαντάζεσαι την Άννα σε μια δεκαετία από τώρα. Σαν συγγραφέας αλλά και σαν προσωπικότητα γενικά, τι να περιμένουμε τα επόμενα χρόνια.
ΑΜ: Σε δέκα χρόνια από τώρα φαντάζομαι την Άννα ακόμα πιο βαθιά μέσα στη συγγραφή με περισσότερα έργα, περισσότερες ιστορίες που θα έχουν ταξιδέψει σε άλλες χώρες και άλλες γλώσσες, αλλά πάντα με τον ίδιο πυρήνα: τον άνθρωπο, τη συνείδηση και την ανάγκη για εξέλιξη. Θα ήθελα να έχω δημιουργήσει έναν κόσμο έργων που να συνομιλούν με την εποχή τους, να προβληματίζουν, να συγκινούν και να εμπνέουν. Να μην γράφω απλώς ιστορίες, αλλά να ανοίγω συζητήσεις για το μέλλον της κοινωνίας, της τεχνολογίας και της ανθρώπινης φύσης. Σε προσωπικό επίπεδο, με βλέπω πιο γαλήνια, πιο συνειδητή και πιο ελεύθερη δημιουργικά. Κάθε κύκλος της ζωής μου μέχρι τώρα, τέχνη, χορός, πολιτική, γραφή με έμαθε κάτι πολύτιμο. Στα επόμενα χρόνια θέλω όλα αυτά να συνεχίσουν να ενώνονται σε έργα με ουσία και αλήθεια.
Αν κάτι μπορώ να υποσχεθώ είναι πως το ταξίδι μόλις ξεκινά.