Αποκλειστική συνέντευξη στη Δέσποινα Δημότση, Τεύχος 63, Δεκέμβριος 2025
Η Ελένη Φιλίνη είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Aπό 15 ετών ασχολήθηκε με το μόντελινγκ, ενώ δραστηριοποιήθηκε και στον επαγγελματικό χορό. Έλαβε μαθήματα κλασικού και ισπανικού χορού, τζαζ, κλακετών και γιόγκα. Έπειτα παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη Δραματική Σχολή “Θεοδοσιάδη”.
Ξεκινά να εργάζεται στο θέατρο από το 1981 και δουλεύει δίπλα στο Ντίνο Ηλιόπουλο. Συνεργάζεται με μεγάλους ηθοποιούς και συντελεστές της εποχής όπως Ρηγόπουλος, Μουστάκας, Τσιβιλίκας, Πάρλας, Πιατάς, Σκουρολιάκος, Ψάλτης, Βουτσάς, Κωνσταντίνου, Ρουσέα, Τριφύλλη, Μόρτζος κ.ά.
Έχει λάβει μέρος σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις: “Εκκλησιάζουσες”, “Ένας βλάκας και μισός”, “Αφελής”, “Με δύναμη από τη Ρωσία”, “Μπορώ και με τη γυναίκα μου”, “Γιατρός με το στανιό”, “Χαμός στην εντατική”, “Καληνύχτα και φρόνιμα” κ.ά. Συμμετείχε επίσης στις τηλεοπτικές ταινίες: “Φανταρίνες”, “Χωρίς μάρτυρες”, “Γοργόνα”, “Η φλόγα”, “Το κορίτσι φωτιά”, “Ελεονόρα”, “Μέδουσα” (ταινία για την οποία βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Χιούστον).
Εμφανίστηκε στο “Διπλό παιχνίδι”, “Η Χαρτοπαίχτρα”, “Τα Φιλαράκια”, “Η Γυναικάρα με τα πράσινα”, “Η κόψη του ξυραφιού” κ.ά. Έχει κάνει πολλά γκεστ σταρ σε πολλά τηλεοπτικά έργα όπως: “Απαγορευμένη αγάπη”, “Ορκιστείτε παρακαλώ”, “Για μια θέση στον ήλιο”, “Κωνσταντίνου και Ελένης” κ.ά. Παρουσίαζε στη Κύπρο το τηλεπαιχνίδι “Super Bingo”. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες: Καραγιάννης, Δαλιανίδης, Σοφιανόπουλος, Τέμπος, Παπανικολάου, Πλατάκης, Μανουσάκης, Τσιβιλίκας κ.ά.
Της έχουν γίνει αφιερώματα και έχουν γραφτεί άρθρα σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες.
Έχει τιμηθεί από την ιδιαίτερη πατρίδα της την Κόρινθο και από το Δήμο Ηρακλείου για την προσφορά της στο θέατρο.
ΔΔ: Καλωσορίζοντας σας στο περιοδικό μας , θα θέλαμε να μας πείτε για τα πρώτα σας χρόνια τότε που αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την έβδομη τέχνη. Πώς προέκυψε αυτό, ποια ήταν τότε τα πρότυπά σας.
ΕΦ: Από την ηλικία των 5 ετών έλεγα ότι θέλω να γίνω χορεύτρια. Από πολύ μικρή με πηγαίναν οι γονείς μου θέατρο και κινηματογράφο, έβλεπα τηλεόραση μέχρι να τελειώσει το βράδυ. Εννέα ετών ξεκίνησα το χορό, στα δεκαπέντε μου με την πρώτη δασκάλα μου την Κέιτυ Χόλντερ συμμετείχα σε σόου στην τηλεόραση επαγγελματικά σαν χορεύτρια σε ταινίες, σε εορταστικά Χριστουγεννιάτικα – Πρωτοχρονιάτικα – Αποκριάτικα και σιγά σιγά μπήκα στον χώρο δια μέσο του χορού. Από πολύ μικρή είδα όμως ότι ο χορός έχει ημερομηνία λήξης, δεν μπορείς να χορεύεις για πάντα, και με το που τελείωσα το σχολείο γράφομαι κατευθείαν Δραματική Σχολή, αλλά από την τελευταία τάξη του σχολείου συμμετείχα και σε ταινίες και στην τηλεόραση εκτός από το θέατρο και στο τρίτο έτος Δραματικής Σχολής ξεκίνησα με τον Ντίνο Ηλιόπουλο στο θέατρο “Θεσμοφοριάζουσες”. Ήταν κάτι που ήθελα από παιδί και το πραγματοποίησα. Από πρότυπα θαύμαζα πολύ τη Λάιζα Μινέλι , την Μπάρμπαρα Στρέιζαρτ που ήταν σόουγουμεν χορεύανε, παίζανε, τραγουδάγανε. Ο καλλιτέχνης είναι πολυδιάστατος.
ΔΔ: Στα πρώτα σας βήματα ασχοληθήκατε και με το μόντελινγκ. Πλέον στις μέρες μας η ομορφιά έχει άλλα πρότυπα από την παλιά, κλασσική και αυθεντική εποχή. Θα θέλαμε να μας πείτε την γνώμη σας πάνω σε αυτό.
ΕΦ: Με το μόντελινγκ ασχολήθηκα από τα δεκαπέντε έως τα δεκαοχτώ, καθαρά για το χαρτζιλίκι μου. Έπειτα μου έγινε πρόταση όταν ζητούσαν κοπέλες για πασαρέλα αλλά να χορεύουν κιόλας, να κάνουν σόου και έτσι με επέλεξαν ανάμεσα και σε άλλα κορίτσια. Παλιά ήταν όλα πιο αυθεντικά, τα πάντα στη ζωή μας, ζούμε μια άλλη εποχή η οποία είναι διαφορετική. Άλλαξε η εποχή, άλλαξαν και τα πρότυπα και τώρα αν ήμουν 20 ετών μπορεί να έβλεπα διαφορετικά τα πράγματα. Δεν μπορούμε να έχουμε την ίδια οπτική γωνία το σημερινό 20 με το παλιό 20 γιατί είναι όλα πλέον διαφορετικά στη ζωή μας.
Σχετικά με την εποχή μας… Σήμερα μέσα από την τεχνολογία μπορείς να βρίσκεσαι κοντά με τους ανθρώπους που είναι μακρυά και σου λείπουν. Όταν ο πατέρας μου πήγε για δουλειά στο εξωτερικό μου έλειπε πάρα πολύ και τότε δεν μπορούσα να επικοινωνήσω. Κάθε τρεις μήνες μιλούσαμε λίγο στο τηλέφωνο, ούτε να τον δω μπορούσα διότι ερχόταν κάθε τρία χρόνια. Σήμερα δεν καταλαβαίνεις αυτήν την έλλειψη γιατί βλέπεις τον άλλο κάθε μέρα μέσα από το τηλέφωνο και μιλάς μαζί του. Αυτό είναι το θετικό, το αρνητικό όμως είναι ότι πάλι μέσα από κει χάθηκε η ανθρώπινη επαφή. Πλέον οι άνθρωποι δεν βγαίνουν να αγγίξουν τον άλλο και να μιλήσουν, είναι πίσω από μια οθόνη. Είναι ψεύτικο όλο αυτό. Άλλο να είναι κάποιος πραγματικά μακρυά και αυτό σε βοηθάει να έχεις επικοινωνία μαζί του και άλλο να είναι εδώ και να βαριέσαι να τον δεις και να έχεις την οθόνη μπροστά και να λες “θα τα πούμε από κει”. Μέσα από την τεχνολογία περνάνε μηνύματα που δεν είναι καλά για τα νέα παιδιά και γι αυτό βλέπουμε την εγκληματικότητα, την βία. Αυτά δεν υπήρχαν τότε. Κάτι που είναι καλό από την άλλη μπορεί να φέρει και μεγάλη καταστροφή. Για αυτό πρέπει να ελέγχονται τα πράγματα, για να μην είναι ανεξέλεγκτο.
ΔΔ: Θέατρο, ταινίες, χορός, τραγούδι – όλα αυτά μαζί πώς καταφέρατε να τα συνδυάσετε;
ΕΦ: Αυτά είναι αλληλένδετα, το ένα φέρνει το άλλο. Ήταν ο χορός, ήρθε το θέατρο που πάντα υπήρχε ο χορός στο θέατρο σε μένα, στις παραστάσεις μου και το τραγούδι υπήρχε μέσα στις παραστάσεις και από το 2009 και μετά το τραγούδι μπήκε πιο επαγγελματικά.
ΔΔ: Ποιο από τα παραπάνω θα ξεχωρίζατε και γιατί.
ΕΦ: Δεν μπορώ να το ξεχωρίσω γιατί είναι τελείως διαφορετικά. Ο χορός είναι μία διαφορετική έκφραση που είναι περισσότερο για τα νιάτα μας. Το θέατρο είναι η ζωή μου όλη αλλά και το τραγούδι είναι η διασκέδαση μου, είναι η επαφή μου με τον κόσμο πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι είναι με το θέατρο γιατί στο θέατρο είναι ένας ρόλος. Το τραγούδι είναι η Ελένη. Το καθετί μου δίνει κάτι άλλο και ο συνδυασμός όλων αυτών είναι το καλύτερο.
ΔΔ: Έχετε δουλέψει με τα μεγαλύτερα ονόματα της κλασσικής χρυσής εποχής του Κινηματογράφου. Μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιους;
ΕΦ: Με τα μεγαλύτερα ονόματα και είμαι ευλογημένη σ’ αυτό. Έχω δουλέψει με όλους, αν αρχίσω να απαριθμώ ονόματα είναι πάρα πολλά με ποιον να πρωτοξεκινήσω. Ντίνος Ηλιόπουλος, Παπαγιαννόπουλος, Διαμαντόπουλος, Φυσσούν, Μουστάκας, Ψάλτης, Βουτσάς, Ρίζος, Κωνσταντίνου, Τσιβιλίκας, Πάρλας, Μώρτζος, Ρηγόπουλος, Ρουσσέας, Πιατάς, Κομνηνός, Γεωργίτσης, Ευαγγελόπουλος, Γαρδέλης, Βόγλης, Αρζόγλου, Μπέζος και πολλοί άλλοι και σίγουρα έχω ξεχάσει κάποιους. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον γιατί όλες οι συνεργασίες είναι όλες κομμάτια μου.
ΔΔ: Έχετε κάνει και κάποιες συνεργασίες στο εξωτερικό. Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για αυτό.
ΕΦ: Δύο ταινίες μου έχουν βραβευτεί στην Αμερική. Η “Μέδουσα” σκηνοθεσία – σενάριο του Γιώργου Λαζόπουλου πήρε το τρίτο βραβείο ανάμεσα από 4500 ταινίες απ’ όλο τον κόσμο και η “Αποπληρωμή” σε σκηνοθεσία Λεονταρίτη – Τερζάκη δεύτερο βραβείο , οι οποίες έχουν παιχτεί εδώ ελάχιστα. Ταινίες που παίζονται ακόμα στην Αμερική και τον Καναδά και εδώ όχι. Έχω παίξει στον “Άρχοντα των Βαλκανίων”, πανευρωπαική ταινία, πρωταγωνιστικό ρόλο και σε μία σειρά στην Τουρκία «Δύο Όχθες Ένας Ισμαήλ”.
ΔΔ: Πέρα από τα καλλιτεχνικά, διαπρέπετε επίσης και στις πολεμικές τέχνες. Πώς ξεκίνησε αυτή η ενασχόληση σε αυτόν τον τομέα; Σε ποιο επίπεδο έχετε φτάσει.
ΕΦ: Έκανα δεκαπέντε χρόνια Σότοκαν καράτε φτάνοντας στη μαύρη ζώνη. Δεν με ενδιέφεραν οι εξετάσεις τόσο, όσο το να γυμνάζομαι. Το καράτε είναι φιλοσοφία και όχι ξύλο, κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσα αλλά ήμουν καλή, δεν έχω τη δύναμη που θα έχει ένας άντρας αλλά έχω ταχύτητα και τεχνική. Από την εφηβεία μου ήμουν ερωτευμένη με τον Μπρους Λη και παράλληλα με τις πολεμικές τέχνες. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 που ήμουν σε μία ταινία με τον Λεζέ , και έκανε καράτε αυτός και έτσι ξεκίνησα και εγώ. Ήμουν πάρα πολύ καλή στο καράτε αν και είναι κόντρα σε όλα τα υπόλοιπα που έκανα, είχα και τραυματισμούς όταν δούλευα παράλληλα και στο θέατρο. Και κάπως έτσι σταμάτησα γιατί με τους τραυματισμούς υπήρχε κίνδυνος να μην μπορώ να πάω στη δουλειά μου.
ΔΔ: Ποια θα ήταν η συμβουλή σας σε κάποιο νέο ταλαντούχο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο.
ΕΦ: Δεν είμαι άνθρωπος που θέλω να δίνω συμβουλές. Απλώς θα τους πω ότι θα πρέπει να αγαπάνε πάρα πολύ αυτό που κάνουν, να είναι ανάγκη έκφρασης και να ξέρουν ότι δεν είναι εύκολα. Να ξέρουν ότι είναι ένας χώρος που μπορεί και να πεινάσουνε. Καλό θα είναι να έχουν και κάτι άλλο στα χέρια τους. Αυτό συμβουλεύω πάντα τα παιδιά. Ώστε στη δύσκολη στιγμή να ξέρουν και κάτι άλλο. Να μην εξαρτιόνται μόνο από αυτό.
ΔΔ: Που σας βρίσκουμε αυτήν την περίοδο και ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια.
ΕΦ: Αυτήν την περίοδο εμφανίζομαι στη σειρά “Καλά θα πάει και αυτό” της ΕΡΤ καθημερινά στις 22.00 με 25 άλλους ηθοποιούς.
Τις Τρίτες εμφανίζομαι στο Mayor στο Κολωνάκι με τον Αργύρη και την Έλενα Γρίβα. Τις Παρασκευές εμφανίζομαι στον “Μαγικό Αυλό” στο στέκι του Χατζηδάκη που τραγουδάμε χωρίς μικρόφωνο και είμαστε μια παρέα όλοι. Τα Σάββατα είμαι στο Μοσχάτο με τον Λάμπρο Καρελά.
Σχετικά για τα μελλοντικά μου σχέδια ετοιμάζουμε μια ταινία που θα κυκλοφορήσει το 2026 και θα παίζει σε όλα τα φεστιβάλ και στο εξωτερικό με σκηνοθέτη από το Ουζμπεκιστάν ο οποίος έχει βραβευθεί στο εξωτερικό.